Kitesurfen (met een vlieger) doet hij ook geregeld, maar de plank met het zeiltje wint het voor hem nog steeds. 'Daarop heb je veel meer contact met de elementen.
Het is veel directer. Sneller ook'.
Terranea over zijn verslaving, of liever gezegd: zijn way of life: Het klinkt misschien idioot, maar zit ik in Amsterdam op kantoor, en zie ik buiten de wind aantrekken, dan begint het meteen te kriebelen.
Ik ben niet de enige die zo op het weer reageert. Mijn surfmaten.hebben het ook. Die onrust, die gaat nooit over.
Pas als je op die plank hebt gestaan ben je voldaan. De ene keer is dat in de schemering na een gestolen uurtje na het werk, de andere keer is dat na vier, vijf uur surfen op een zaterdagmiddag.
Niet alleen de wind en het water trekken me zo aan.
Het is ook het gevecht met de zwaartekracht. Als je op een golf staat die vijf meter hoog is, moet je heel goed weten hoe je daarmee omgaat.
En als je dan bijvoorbeeld een salto maakt, moet je weten hoe en waar je terecht gaat komen.
Soms is windsurfen gevaarlijk.

Met een sterke oostenwind moet je de zee niet opgaan. Ook niet als het onweert. De Reddingsbrigade vaart dan niet uit, dus ben je stom bezig als je toch gaat. Je kunt ook overvallen worden door pech.
Mij is het eens gebeurd dat de mast afbrak. Net buiten de derde branding, het begon al te schemeren.
Even sloeg de paniek toe, daarna deed ik wat je in zo'n geval moet doen: mast laten gaan, zeil oprollen en samen met je giek op je plank leggen, jij er bovenop en dan maar peddelen.
Nooit in het water gaan liggen wachten, dat is het stomste wat je kunt doen.
Ik was voor Bloemendaal in zee gegaan en kwam er uiteindelijk 's avonds laat in Zandvoort weer uit. Maar ik had het gered. En ik blijf wind- en kitesurfen zo lang als het kan.
Het kitesurfen zal nog wel wat extremer worden in de toekomst. Sneller ook. Het wachten is op de ultieme salto, óm de kite heen.
Op Hawai zijn ze daar al mee bezig''.